Билбейм, эмнеге буларды жазып жатам… Балким, жөн эле сүйлөшүүгө киши жок. Ажырашуудан кийин баарын мурунку жубайыма калтырдым, бардык карыздарды өзүмө алдым (бирге алынган кредиттер), алименттер жана “табылгандарды” төлөдүм. Жумушсуз калгандан кийин (аскерий пенсияда) кайра каржылоо керек болуп, ошентип “мурунку жашоо” карыздары калып жатты. Андан кийин башка шаарга көчүп кеттим, турак жай, жумуш издедим (жүк ташуучу, таксист ж.б.)… Акыры жумуш таптым, бирок карыздар калды. Аларды көтөрүү өтө кыйын болуп калды. Мага бекер эч нерсе керек эмес. Жөн эле кырдаалдан чыгууга дем берүүчү убакыт. Ичпейм, чекпейм, эки жерде иштейм… Балам алты айдан кийин армияга кетет, алименттер токтойт, анда жеңилирээк болот, балким. Болгону батереялар отурат…