Marzę o tym, by to w końcu się skończyło. Jak większość osób, dorastałam w niezamożnej rodzinie, gdzie nie było dużych pieniędzy i nie można było sobie pozwolić na zbędne rzeczy. Od 16 roku życia pracowałam i oczywiście zarabiałam niewiele, ale to były jakieś pieniądze. Na święta Bożego Narodzenia w pracy kazano nam kupić specjalną odzież roboczą, przez co musiałam wziąć kredyt, bo rodzice nie mogli mi dać pieniędzy na ten cel. Poczułam smak pieniędzy i nie od razu zrozumiałam, że trzeba będzie je oddać, dlatego po roku spłacania kredytu straciłam pracę z powodu redukcji etatów. W efekcie przez jakiś czas nie mogłam znaleźć pracy i musiałam jakoś spłacać kredyt, a przy tym kupować sobie coś, ponieważ rodzice nie mogli mi pomóc. Dlatego wzięłam drugi kredyt, żeby móc częściowo spłacić pierwszy i mieć pieniądze na jakiś czas. Dopiero później zrozumiałam, że nie powinnam była tego robić. Wkrótce pojawił się w moim życiu chłopak, który prosił, bym wzięła na siebie mikrokredyty. Najpierw jeden, potem drugi, a ostatecznie zniknął, a ja nic nie mogłam zrobić. Teraz, po upływie czasu, jestem po prostu zmęczona, zmęczona przetrwaniem na tym, co zostaje po spłatach.